3. Niedziela Zwykła (A) – Światło Chrystusa

Najmilsi! Pozwólmy na chwilę uciszyć się naszej myśli w Bo­gu. Otwórzmy serca na światło łaski. Niech odejdzie całotygod­niowe zabieganie i rozterki. Niech Boża mądrość zstąpi na nas jak pokój i światło. Słuchajmy nauki zawartej w tekstach, które dzisiaj przyniosła liturgia.

„Naród kroczący w ciemności ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków zabłysło światło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele” (Iz 9, 4–2). Tak widzi prorok świat po Bożym Narodzeniu. Światło, które wzeszło nad życiem ludzi – Jezus Chrystus obecny z nami. Jego bliskość daje odwagę i umac­nia. Jego nauka powoli rozświetla nawet najtrudniejsze, mrocz­ne zakamarki życia. W innym świetle stawia przed człowiekiem życie doczesne, mrok przemijania. W nowym świetle pozwala ocenić cierpienie, inaczej rozumieć umieranie. Ogłasza wieczność, zmartwychwstanie, niebo. Wyznacza inne wymiary tego, co war­te wysiłku, i tego, co jest złudzeniem w życiu człowieka. To światło – Jezus Chrystus, jeżeli przyjęte, stanie się ciepłem codziennego życia, odwagą rodzin, mądrością ustaw i praw na­rodów.

A światło nie przyjęte? „Naród kroczący w ciemności” – jak­by prorok ostrzegał przed kroczeniem po ciemnych drogach świa­ta. Jakże obrazowe określenie. Prawie człowiek widzi szeregi lu­dzi, kolejne lata, uporządkowane etapy 1956, 1970..., ale w ciemności. Krocząc w ciemności, łatwo wzajemnie siebie podep­tać. Ciemność może przesłonić cel drogi. Ciemność stwarza pozo­ry bezkarności, Ciemność pozwala nie widzieć rozpaczy w cu­dzych oczach. Ta szczególna ciemność, która oznacza pozostanie poza Chrystusem, dotyczy pogrążenia duszy, która rodzi cierpkie owoce opuszczenia. Mówi się czasem o ludziach, że z ich wejściem pojawia się światło, i mówi się o takich, którzy samym poja­wieniem się (przynoszą mrok. W relacjach o świętych – nie tylko tych wyniesionych na otłarze – powtarzają się opinie, że z nimi przychodziła jakaś poświata pokoju i mądrości, jak­by zatrzymana ze świateł wieczernika. Mówiąc o ludziach którzy nas opuścili wspominamy, że odeszło z nimi dobre ciepło co­dzienności, a o innych wspominamy ze smutkiem, bo żal, że godziny nieśli chłodne i nie tęskne. Tak chyba pomyślą kiedyś o każdym z nas. Może zatęsknią za dobrem, albo przejdą prę­dziutko do milszych myśli.

Ale, czytając dalej tekst liturgiczny, uczymy się, że światło – Jezus Chrystus – nie tylko dzieli się blaskiem dobra i mą­drości, ale daje więcej, przychodzi, aby pomnożyć radość i zwięk­szyć wesele. Czasem tekst święty, aż zaskakuje takim serdecz­nym sformułowaniem, żeby aż troska o radość, o wesele. A jednak tak. Przypomina słuchaczom, że przeżycie Ewangelii może być źródłem i warunkiem rzeczywistego wesela i optymizmu. Powie nawet, że w pewnym sensie sprawdzianem autentyczności religii jest optymizm w odczytaniu historii stworzenia. Może war­to, aby myśleli o tym fakcie ludzie religijni, których przeży­wianie wiary jest solidne, obowiązkowe, ale smutne. Nawet nie dlatego, że ból, choroba, opuszczenia, ale samo przeżycie praktyk posmutniaiło. Nie, nie chodzi o szczebiot, który bywa bliższy bezmyślności niż Ewangelii, ale o ten głęboki optymizm życia, któ­ry wie komu ufa i do kogo należy.

Rzeczywiście, aż dziwi, że można tak bez radości wierzyć w niebo, w szczęście wieczne, że nikt nie odgadnie prawdziwych treści tych rzeczywistości. Można tak bez nadziei, bez wiary w spełnienie się słowa, tak trzepotać się w strachu i niepew­ności ze wszystkimi, którzy wiary nie mają, że nikt nie będzie pragnął Dobrej Nowiny, która jest mocą życia. Czy dotyczy to nawet naszego czasu? Naszych zagrożeń, które zawisły, jak ja­strzębie, nad spłoszonym światem? Przede wszystkim właśnie ta­kich trudnych dziejów. Nic dziwnego, że św. Paweł, znawca mro­ków ludzkich, wręcz zaklina, abyśmy weszli wspólnie, ludzie od­kupieni, ludzie Chrystusowi – w światło. Abyście się nie roz­proszyli za światłami pozornymi, za iskrami, które wzlatują cza­sami z ogniska, i mogą nawet na tle czarnego nieba wydawać się prawdziwym światem, nawet czasem wyraźniejsze i pięk­niejsze od samego źródła światła i ciepła, ale pozostaną tylko ulotnym śladem, po którym zostanie rozczarowanie. Nie rozbie­gnijcie się, jak to określi tekst listu Pawiowego za Apollosem, Kefasem, czy Pawłem, bo jeden jest – Chrystus, a podziały są dziełem szatana,, ojca wszelkich podziałów, waśni i poróżnień.

Czyż karty historii nie dostarczają dosyć świadectw oderwa­nych iskier, wspólnot, grup, które jakiś czas żyją jeszcze ciep­łem macierzystego ogniska, a potem umierają i rozwiewa je wiatr. Czyż księgi kultur, wierzeń i dzieje myślicieli nie są dostatecznie wielkim cmentarzem błędnych świateł i gasnących zbawców świata. Jakże więc należy ocenić te chwile, gdy światło Boże przychodzi do nas w modlitwie, w Eucharystii, w mądrej księdze, w świątecznym nastroju liturgii, w natchnieniu ekume­nicznej jedności w Duchu Świętym. Przecież we wszystkich mie­szka Chrystus. Przecież wszyscy zostali odkupieni przez krzyż i zmartwychwstanie. I cóż, że różnica zajmowanych stanowisk? Że rozmaitość funkcji? Że z rozmaitych dzielnic i stron świata? We wszystkich oczach ludzi ten sam niepokój; we wszystkich duszach te same rozterki. To samo zalęknione myślenie o dniu jutrzejszym. Te same słowa mówią matki na całej kuli ziem­skiej. Nie dziwmy się, że ten światowy mrok skłócenia i po­działów, zapomnianej miłości Boga i tragicznej rozterki człowieka staje się niepokojem liturgii.

Nie dziwimy się, że w trzecim czytaniu, liturgia przywoła nas do światła, bliżej, prawdziwie, teraz. Wywoła nas tym imie­niem, które stało się symbolem: Piotrze! Człowieku-opoko, czło­wieku, który jesteś treścią świata; człowieku, który masz być rękami tworzenia, a nie zguby; człowieku mojego umiłowania – pójdź za mną, aby ludziom dać nadzieję. W Ewangelii obrazek, jak narysowany ołówkiem dziecka. Piotr zostawia sieci, poznaje Jezusa, idzie za Nim. A przecież iść za Nim oznacza tak wiele. Odważyć się zostawić zawód, opuścić znajomy dom, zmienić bez­pieczną neutralność na ryzyko dania świadectwa. Dlaczego Apo­stoł idzie? Życie odpowie za niego: aby narody kroczące w ciem­ności i mroku, aby ludzie zgubieni w domysłach, aby odrzuceni przez świat, abyśmy wszyscy mogli dzisiaj usłyszeć Jezusa Chrystusa, światło i życie nasze.

Dlaczego dłużej zatrzymaliśmy się nad tymi tekstami? Mija kolejny tydzień po Bożym Narodzeniu. Mieliśmy wynieść z tych dni światło. Czy nie byłoby żal, gdyby to wszystko przebiegło jak promień światła przez szybę, w której nic go nie zatrzyma? Dlaczego dłużej? Trwa w naszej ojczyźnie tydzień modlitwy o jedność chrześcijan; żeby nie stracić światła natchnień, świętych myśli i zbawczego nastroju. Aby rozpędzone wiatrem życia i noc­nych burz, dzieci Boże, poznały światło, które ich zrodziło i do którego należą.

Boże spraw, aby ten człowiek, który słyszy Jezusowe słowo, stał się światłem dla mroku swojego domu, swojego szpitala, swo­jej pracy, aby nad mieszkańcami kraju mroków – od Tatr do Bałtyku – zabłysło światło, radość i wesele. Amen.

Read more »

3. Niedziela Zwykła (A) – Jezusowa światłość

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło». Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie». Oto słowo Pańskie.

Komentarz do Ewangelii

Obecność Jezusa Chrystusa stała się światłem, które rozja­śniło życie. To On wyjaśnił, kim jest człowiek i jakie znaczenie ma jego życie doczesne. To On rozjaśnił noc śmierci ukazując Zmartwychwstanie i dalszy ciąg życia człowieka. To On ukazał drogę życia, która ma być miłowaniem takim, jakiego On dał przykład. Oczywiście, zadaniem życia będzie pogłębienie po­znania Jezusowej nauki.

Zadaniem będzie osobista więź z Jezusem obecnym w świe­cie przez Kościół.

Zadaniem będzie wprowadzenie w życie Boże tych, których Bóg nam powierzył: rodzinę, przyjaciół, współpracowników. Zadaniem będzie udział we wszystkim, co może być drogą, prawdą i życiem ludzi w Jezusie Chrystusie.

Wrócę do lektury katechizmowej o Jezusie Zbawicielu, wrócę do adoracji Jezusa obecnego w tabernakulum, odnowię radość przeżywania bliskości Jezusa w Komunii św.

Opowiadali o bliskim człowieku, który długie miesiące leżał w szpitalu. Odwiedzali go każdego tygodnia i próbowali pocie­szać. Był głęboko religijny. Gdy wchodzili, zdarzało się, że mieli wrażenie, jakby wracał od kogoś. Zapytany kiedyś, odpowiedział: „kończyłem modlitwę dziękczynną po Komunii św.” Ale to było przecież pół dnia temu, odpowiedzieli zdziwieni. Tak, odparł, „akurat dłużej mi zeszło”.

Na wstrząsającej wystawie pamiątek z życia ludzi zesłanych na Syberię przez rządy komunistów, najwięcej jest pamiątek religijnych, tego życia duszy, którego nie da się zniszczyć fi­zycznie i które trwa mocą Boga. Zapamiętałem takie zdanie wy­pisane na resztce listu: „są takie noce, w których tylko Bóg zo­staje przy człowieku”.

Powtarza się wielokrotnie zdanie św. Jana Pawła II, który od­wiedził Ojczyznę pogrążoną w nocy niewoli w roku 1989 i wy­znał wiarę w życie Światła, w moc Ducha, w zwycięstwo wbrew obliczeniom ludzi... i stało się nowe życie, bo tak chciał Pan Bóg.

Na cmentarzu w Pabianicach jest takie znamienne wyzna­nie: „Boże, ufam bardziej Twemu Słowu, niż kamieniom grobu, na który patrzę” - ktoś rozstał się, ale wierzył.

Czy TY - Bracie i Siostro - potrafisz zwierzyć Jezusowi, poddać się Jego światłu prawdy i miłości, która rozjaśni mroki Twego życia? 

Read more »

3. Niedziela Zwykła (A) – Jezus Światłością

W niedziele otwierające okres zwykły roku kościelnego przypatrujemy się pierwszym krokom stawianym przez Jezusa w rozpoczętym co dopiero życiu publicznym. Wsłuchujemy się w słowa pierwszych pouczeń skierowanych do idących za Nim.

Dzisiaj - wraz ze zwiastowanym Słowem Bożym - staje przed naszymi oczami historia Narodu Wybranego i ożywają obietnice składane przez Boga Abrahama, Izaaka, Jakuba; proroctwa z kart Starego Przymierza.

Pierwsze czytanie - proroctwo Izajasza - przypomina wyda­rzenia roku 732 przed Chrystusem, Asyryjczycy najeżdżają na ziemie północne Palestyny, krainę Zabulona i Neftalego. Naród zostaje pojmany, wolność zostaje skuta kajdanami niewoli. Za­pada głęboka noc, choć jej oznaki już wcześniej dostrzegało czujne spojrzenie Proroka. Ale to właśnie wtedy, w upokorzeniu, rodzą się słowa, które słyszeliśmy przed chwilą, słowa, które w planach Bożych przekraczają granice Starego Testamentu: „W daw­niejszych czasach upokorzył [Pan] krainę Zabulona i krainę Nefta­lego, za to w przyszłości chwałą okryje drogę do morza, wiodącą przez Jordan, krainę pogańską. Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków zabłysło światło” (Iz 8,23-9,1). I jakby echo tamtych wydarzeń, tamtego proroctwa - głoszona jest dzisiaj pośród nas Dobra Nowina, która jest ich spełnieniem. Pamiętamy zapewne słowa usłyszane przed tygodniem z ust Jana Chrzciciela: „Oto Baranek Boży, który gła­dzi grzech świata” (J 1,29). Słowa świadectwa mówiące o tym, że w Jezusie z Nazaretu Bóg spełnia to, co obiecał w symbolu ba­ranka paschalnego i zapowiadał w proroctwie o baranku prze­bitym za nasze grzechy.

Dzisiaj, w świetle Izajaszowego proroctwa, spoglądamy na Jezusa nie tylko jako na Tego, który „gładzi grzech świata”, ale czyniąc kolejny krok w poznaniu misterium Jezusa - widzimy Go jako prawdziwą Światłość (J 1,9), która jako początek swojej misji obiera właśnie Galileę: „Przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad je­ziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego” (Mt 4,13). Tę Obec­ność Jezusa Ewangelista odczytuje jako kolejne, wyraźne "tak" wypowiedziane ze strony Boga, potwierdzające daną w dalekiej przeszłości obietnicę. Kolejne "tak"... „Bóg dotrzymuje danych obietnic! To Jezus Chrystus jest pełną ich realizacją!” - jakby chciała wołać dzisiaj Ewangelia według św. Mateusza, której pra­wie nieprzerwaną lekturę dzisiaj rozpoczynamy. Dietrich Bonhoeffer zauważył jakże słusznie: „Bóg nie realizuje wszystkich naszych pragnień, ale wypełnia wszystkie dane nam obietnice”.

Jezus - Światłość. To niewątpliwie jeden z najbardziej ulubio­nych przez Ewangelistów obrazów. To właśnie tym obrazem rozpoczyna się Prolog Ewangelii św. Jana: „Była światłość praw­dziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi” (J 1,9), ale świat nie przyjmuje jej, bo umiłował bardziej ciem­ności. To po ten obraz sięga starzec Symeon, w dniu, w którym Maryja z Józefem przynoszą Jezusa do świątyni jerozolimskiej, by przedstawić Go Panu. Słowami proroctwa pozdrawia Go jako: „Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela” (Łk 2,32). Wreszcie sam Jezus powie o sobie: „Ja jestem Światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz bę­dzie miał światło życia” (J 8,12).

Jezus - Światłość.

Jest w bogactwie liturgii Kościoła ta jedna, niepowtarzalna Noc Wigilii Paschalnej, kiedy ten symbol wyrażający, ucieleśnia­jący wręcz posłanie Jezusa, zostaje zaakcentowany w sposób jakże fascynujący. Ta niezapomniana Liturgia, kiedy pośród do­słownych ciemności późnych godzin nocnych, będących niemal dotykalnym wyrażeniem niewoli, grzechu, śmierci, osamotnienia, zagubienia, zostaje wskrzeszony i poświęcony Nowy Ogień, od którego zapala się Paschał, naznaczony literami greckimi: alfą i omegą, bo Chrystus jest „początkiem i końcem” wszystkiego. Pas­cha! naznaczony cyframi przeżywanego roku, bo Pascha jest zaw­sze nowa i zawsze zbawcza... Paschał naznaczony krzyżem, bo to przez śmierć wiedzie droga do nowego życia. Paschał - symbol Chrystusa, światłości rozświecającej mroki nocy, Światłości, która nie zna zachodu. I to za Paschałem, wokół którego rozbrzmiewa pełne radości: „Światło Chrystusa - Bogu niech będą dzięki!”, ruszają w procesji wszyscy zgromadzeni. Ruszają w procesji, która jest wyrazem naszego powołania do życia - kroczenia w Świa­tłości. „Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz bę­dzie miał światło życia” (J 8,12).

Jezus rozpoczyna głoszenie Dobrej Nowiny słowami, które odtąd nigdy już nie stracą swej aktualności: „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 4,17).

Ale jednocześnie, rozpoczynając przemierzanie ścieżek gali­lejskich, już u początku, poszukuje pomiędzy spotykanymi ludźmi tych, którzy wespół z Nim dopomogą innym dostrzec światłość, która zamieszkała pośród nich. I wybiera, powołuje tych, którzy staną się „rybakami ludzi” (Mt 4,19): Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, potem kolejnych braci: Jakuba i Jana, synów Zebedeusza. Do nich zwraca swoje: „Pójdźcie za Mną” (Mt 4,19). Dobrze znamy drogi, którymi poprowadzi ich Jezus... pop­rzez chwile uniesienia i pokusy, poprzez towarzyszące im wiwatu­jące tłumy i samotność, poprzez „Hosanna” (J 12,13) i „Na krzyż z Nim” (J 19,6). Poprzez chwile, kiedy mogli dotykać Jego uzdra­wiającej mocy i spoglądali na posiniaczone, zakrwawione Jego ciało. Poprzez pełną blasku przemienienia górę Tabor aż po Gol­gotę, gdzie wyzionął ducha i skłonił głowę. Poprzez odrzucony kamień pustego grobu i Wieczernik, gdy stanął pośród nich Zmartwychwstały, by rzec: „Pokój wam” (J 20,19). Dobrze znamy te drogi, na które zaprosił ich Jezus, by odkryli sami, w swoim życiu tę jedyną Światłość, którą jest On sam. Bo tylko ten, kto spotkał Światłość, może o niej opowiadać, dawać świadectwo... Tylko ten może wyśpiewać: „Pan światłem i zbawieniem moim” (Ps 27,1).

I to już dzisiaj - w kontekście tej prawdy - słychać słowa, które Kościół skieruje do nas w liturgii V niedzieli: „Wy jesteście światłem świata [...]. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5,14-16).

Read more »

3. Niedziela Zwykła (A) – Jedyny Zbawiciel człowieka

„Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 4, 17). Tym jednym zdaniem Jezusa Chrystusa, św. Mateusz charakteryzuje początek Jego publicznej działalności. Uważni słuchacze słowa Bożego przypominają sobie, że w Adwencie to samo zdanie słyszeliśmy z ust Jana Chrzciciela. Dzisiaj z Ewangelii dowiadujemy się, że Jan Chrzciciel już milczy. Został zmuszony do milczenia i to właśnie z powodu zdań takich jak to. Ale czas królestwa Bożego już się rozpoczął. Niebezpieczną funkcję nawoływania do nawrócenia przejmuje Jezus Chrystus. Jego głos brzmi równie mocno. Jego zdania niepokoją i drażnią nieczyste sumienia. Dlatego – jak mówi Ewangelia – On także musi usunąć się na jakiś czas, by nie spotkał Go przedwcześnie los Jana.

Los Jana, los Jezusa, potem los Szczepana, Jakuba, Piotra, Pawła – to wspólny los tych, którzy ukochali prawdę nad życie. To los ludzi, którzy nie uznają nawet cienia kompromisu między fałszem a prawdą. A przecież, by los ich był inny, wystarczyło by, mówiąc to samo, użyli nieco innych słów: nie takich oczywistych, drażniących jednoznacznością słów, które wszystko nazywają po imieniu. Oni jednak wiedzieli, że służą prawdzie Chrystusowego krzyża. A ta prawda domaga się słów oczywistych, prostych i bezwzględnych jak krzyż. Każde inne słowo, słowo tylko ludzkiej mądrości i ludzkiej roztropności, może zniweczyć dzieło krzyża – zbawienie człowieka.

Drodzy bracia i siostry! Ta refleksja na temat prostoty słów zaangażowanych w sprawę zbawienia jest potrzebna nam, uczniom Chrystusa. Naszym zadaniem jest głoszenie światu najważniejszej prawdy jaką kiedykolwiek ujęły ludzkie słowa: tylko w Chrystusie jest zbawienie świata i człowieka. I chociaż wciąż są ludzie – jak w czasach św. Pawła – dla których te słowa są „głupstwem:” albo „zgorszeniem”, my je głosimy śmiało i z mocą, bo przekonaliśmy się, że szukanie zbawienia poza Chrystusem jest żałosnym błądzeniem. Kończy się dwa tysiące lat od czasu, gdy Chrystus dokonał dzieła zbawienia, a stworzenie wciąż wzdycha i jęczy (Rz 8, 22). Wciąż przygniata je Izajaszowe „jarzmo” i „pręt”. „But żołnierza” wciąż przemierza ziemię, a jego „płaszcz zbroczony jest krwią”. Dlaczego człowiek i świat cały wciąż jeszcze nie odczuwają na sobie obiecanych owoców zbawienia? Odpowiedź jest prosta, choć na pewno nie znajduje uznania u wszystkich ludzi: jeżeli człowiek szuka zbawienia tam, gdzie nie ma Chrystusa, zbawienia nie znajdzie. Jeżeli będzie ulegał zwodniczym ideologiom, programom, hasłom czy wodzom obcym a może wrogim Chrystusowi, nie tylko nie znajdzie raju, który mu oni obiecują, ale nową, coraz okrutniejszą niewolę. Kościół dzięki prawdzie, którą otrzymał i której strzeże, widzi ten pogłębiający się z każdym dniem dramat świata. Widzi też swoje posłannictwo. Papież Jan Paweł II w swojej pierwszej encyklice przypomina: „Jest to podstawowe zadanie Kościoła we wszystkich epokach, a w szczególności w epoce naszej, aby skierowywał wzrok człowieka, aby skierowywał świadomość i doświadczenie całej ludzkości w stronę tajemnicy Chrystusa, aby pomagał wszystkim ludziom obcować z głębią Odkupienia, która jest w Jezusie Chrystusie" („Redemptor Hominis” 10). „Odkupiciel człowieka Jezus Chrystus jest ośrodkiem wszechświata i historii” („Redemptor Hominis” 1).

Chrystusowe wezwanie do nawrócenia musimy dzisiaj przyjąć w kontekście tego zadania Kościoła. Tylko pozornie to wezwanie nie dotyczy nas, którzy Imię Jezusa mamy na ustach na co dzień. Nawrócenie jest nam potrzebne, jeżeli jeszcze dzisiaj nie potrafimy nauczyć drugiego człowieka, że aby godnie żyć na ziemi, trzeba stale być zwróconym ku Chrystusowi – Prawdzie. Potrzeba nam takiego nawrócenia, które naszą, ludzką świadomość tak skieruje na tajemnicę Chrystusa – Zbawcy, że potrafimy w Nim odnajdywać prawdę o życiu człowieka, jego sensie i celu. Nam, uczniom Jezusa, jest potrzebne nawrócenie, jeżeli w naszych sercach a przez nas w naszym świecie panuje lęk i chaos tak, jakbyśmy nie byli odkupieni. Potrzeba nam nawrócić się, jeżeli nasze słowa nie mają prostoty prawdy, a czyny oczywistości świadectwa o krzyżu Chrystusowym.

Naszego ostatecznego nawrócenia nie wolno nam odkładać na później. Każdy dzień, każda chwila, którą w ciemności spędzają ci, dla których już „wzeszło światło wielkie” to strata, a przede wszystkim krzywda jaką wyrządzamy człowiekowi i światu. Oni mieli prawo w nas i przez nas ujrzeć zbawienie, owoc Chrystusowego krzyża.

Zwróćmy jeszcze uwagę na tę charakterystyczną cechę zbawczego działania Chrystusa, która budzi naszą ufność względem Niego. Ewangelia ukazuje nam Chrystusa jako Mesjasza, ogłaszającego królestwo Boże. To było wielkie zadanie i dzieło. Ale to wielkie dzieło Jego ziemskiego życia nie utrudniało Mu widzenia tego co jest małe i słabe. Wskazując ludziom Boga Ojca w górze, nie potykał się o tych, których cierpienie powaliło na ziemię: szedł ,„.. lecząc wszystkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu” (Mt 4, 23). Nigdy nie powiedział leżącemu: nie mam czasu zająć się tobą, bo muszę zbawić ludzkość. Dla Jezusa, Zbawcy człowieka, żadna ludzka sprawa, żaden najmniejszy człowiek nie jest sprawą małej wagi.

Niech ta myśl stanie się źródłem zadumy dla wszystkich uczniów Chrystusa. Zdrowych i silnych niech pouczy jak patrzeć na życie i na człowieka powinien ten, kto przyjął zbawienie Boże. We wszystkich chorych, słabych i samotnych, niech budzi nadzieję i wiarę w dobroć Zbawcy i w dobroć odkupionego człowieka.

Read more »