Rozważania Adwentowe - Warunki wejścia do Królestwa Bożego

Czwartek, I Tydzień Adwentu

SŁOWO BOŻE NA DZIŚ

Kto spełnia wolę Bożą, wejdzie do królestwa niebieskiego

Nie ten, który mi mówi: Panie, Panie wejdzie do Królestwa Bożego, lecz ten kto czyni wole Ojca mego, który jest w niebie (Mt 7,21).

Biblia mówi, że ludzkość rozpoczęła swoją drogę życia w raju (Rdz r. 2). Potem wypędzona z niego błąkała się po pustyniach i stepach, prowadząc koczowniczy styl życia (Wj r. 14 nn). Teraz czeka na ostatni etap swej tułaczki, tj. na zjednoczenie się z Bogiem w Królestwie niebieskim. Czym jednak jest to Królestwo niebieskie i jak się do niego dostać?

Dzisiejsze czytania mszalne mówią nam, że tym Królestwem jest święte miasto Boże, niebieskie Jeruzalem. Przedstawione jest Ono jako miasto zbudowane na skale, jako symbol czegoś trwałego i niezniszczalnego. Warto jest pokusić się o wejście do Niego.

Atrakcyjność tego Królestwa polega przede wszystkim na tym, że jest Ono i Boże, i wiecznotrwałe. Pierwsze czytanie z proroka Izajasza rozwija przed nami wizję tego przyszłego Królestwa, które będzie duchową wspólnotą wszystkich ludzi. Siła tego Królestwa leży w tym, że opiera się Ono o Boga, który jest skałą. Temat Bóg-Skała był znany w Starym Testamencie i symbolizował wierność Boga, który przez Przymierze związał się na zawsze z człowiekiem. Na ten temat czytamy w księdze Pwt 32,4: On, Skala ( = Bóg) dzieło Jego doskonale, bo wszystkie drogi Jego są słuszne. On Bogiem wiernym a nie zwodniczym, On sprawiedliwy i prawy. Kiedy Chrystus będzie myślał o swoim Kościele powie do św. Piotra: Tyś jest Piotr czyli skała, a na tej skale zbuduję Kościół mój i bramy piekielne go nie przemogą (Mt 16,18). Wszystko co wiecznotrwałe, niezmienne i niezniszczalne w biblijnej symbolice wyrażane jest terminem Bóg-Skała.

W oparciu o tę interpretację rozumiemy teraz lepiej sens dzisiejszej Ewangelii, która mając na myśli trwałość i nietrwałość ludzkich poczynań, mówi o budowaniu na skale i na piasku. Chodzi tu nie tyle o konkretne domy, budowane przez człowieka, ile o nasze ludzkie działanie, które wtedy tylko będzie sensowne, gdy opierać się będzie o wiecznego i niezmiennego Boga. Dlaczego tak? Dlatego, bo Bóg jest wczoraj, dziś ten sam i na wieki, bo niebo i ziemia przeminą, ale słowa Jego nie przeminą (Mt 24,35).

W oparciu o te słowa, Chrystus zakłada na ziemi swoje Królestwo, które po skończeniu świata nadal trwać będzie w niebie. Wszyscy z woli Bożej jesteśmy przeznaczeni do tego Królestwa. Głównym warunkiem dostania się do Niego jest nie gadulstwo, nie piękne słowa, nie drętwa mowa, ale konkretne, zasługujące na niebo, nasze ludzkie czyny. Dlatego tak jasno na ten temat mówi dzisiejsza Ewangelia, kiedy przeciwstawia słowa — czynom. W słowach można bardzo wiele zadeklarować, wiele obiecać, ale dopiero czyny ukazują, ile z naszych obietnic znalazło pokrycie w rzeczywistości. Chrystus stawia w naszym życiu przede wszystkim na czyny.

Jeżeli zważymy, że dzisiejsza Ewangelia jest zakończeniem i podsumowaniem treści podanej przez Chrystusa w Jego słynnym kazaniu na Górze (Mt 5-7), to musimy uznać za słuszne, że to zakończenie jest bardzo ważne. Każdy bowiem kto się szanuje i pragnie przez mowę swoją coś osiągnąć, na zakończenie swego przemówienia pozostawia sobie to, co leży mu bardziej na sercu. Chrystus także pozostawił na koniec najważniejsze sprawy: sprawę ludzkich czynów, uzależniając od nich naszą wieczność i nasze przyszłe szczęście w niebie.

Od Chrystusa dowiadujemy się dzisiaj także, że choć modlitwa jest naszym zadaniem i obowiązkiem chrześcijańskiego życia, to sama modlitwa jeszcze nie tworzy chrześcijanina doskonałym. Stanie się taki dopiero wtedy, gdy w swoim życiu przejdzie od modlitwy słownej, do zaangażowanej, gdy słowa jego wypowiadane do Ojca Niebieskiego, będą miały pełne pokrycie w jego życiu. Konkretnie, gdy na modlitwie będziemy nie tylko mówić: Ojcze nasz, który jesteś w niebie, przyjdź Królestwo Twoje, ale to Królestwo będziemy realizować, gdy je dostrzeżemy w naszych braciach, gdy zaczniemy coś robić, żeby oni wreszcie do Niego w pełni mogli należeć. Inaczej mówiąc, Chrystus dziś woła do nas o czyny, bo one jedynie stanowią autentyczną legitymację naszej przynależności do Niego. One będą tą skałą, na której opierając się możemy rozpocząć budowę naszego chrześcijańskiego życia i chrześcijańskiej doskonałości. Staną się fundamentem, na którym zbudowany gmach niewątpliwie oprze się wichrom i burzom, nie złamie go ludzka zazdrość, nie wywróci nienawiść, nie pochłonie fala nieuczciwości i fałszu. On jak miłość wszystkiemu zaradzi, wszystko zniesie i wszystko, nawet co najgorsze przetrwa. Tylko, oby stał na dobrych czynach.

Chciejmy żyć czynami i nimi zapisywać się w historii. Żyć zaś nimi, to znaczy traktować na serio słowa dzisiejszej Ewangelii: z Chrystusem budować, walczyć, zwyciężać.

Msza Św., w której w tej chwili bierzemy udział, niech będzie dla nas ramieniem i mocą do przezwyciężania wszelkich w tym względzie trudności. Ona napełnia nas radosnym optymizmem, napełnia nadzieją, że nigdy nie budujemy sami. Razem z nami jest Chrystus, który zawsze kładzie u fundamentu pierwszą cegłę i sam pragnie być dla nas fundamentem. Wiemy o tym dobrze od św. Pawła mówiącego, że w religii naszej nie ma innego fundamentu, oprócz tego, którym jest Chrystus.

Kiedy w Adwencie będziemy oczekiwać na mającego przyjść Chrystusa, pomyślmy i o tym czy On, gdy przyjdzie znajdzie w nas podatny materiał do budowania swego Królestwa i czy będziemy w tym względzie chętnymi Jego pomocnikami. On liczy przecież na naszą najlepszą wolę.

Read more »

„Królestwo Boże pośród was jest”.

Słowo Boże na dziś

Czwartek, 32 tygodnia Okresu Zwykłego

  Łk 17,20-25

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: „Oto tu jest” albo: „Tam”. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest». Do uczniów zaś rzekł: «Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: „Oto tam” lub: „Oto tu”. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, jaśnieje od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego. Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie».

Oto słowo Pańskie.

Refleksja nad Słowem Bożym

Bardzo często w Ewangeliach przejawia się temat królestwa Bożego. Właściwie całe życie Jezusa, to głoszenie Dobrej Nowiny o królestwie Bożym, o królestwie które jest zarezerwowane dla każdego człowieka, dla każdego narodu, które jest jak drogocenna perła, skarb do zdobycia.

Dla nas, chrześcijan, ludzi wierzących w Jezusa Chrystusa, królestwo Boże jest właściwie zasadniczym celem, do którego zmierzamy. Dlatego warto dzisiaj może zweryfikować ten cel, i zadać sobie pytanie: Czy ja mam jasny cel w życiu? Czy wszystko jest podporządkowane temu celowi? Bez jasnego celu zawsze będziemy się rozpraszać, tracić naszą energię na sprawy drugorzędne. Pismo św. mówi: “Wasz wzrok kierujcie ku nagrodzie”. Co stanowi naszą nagrodę? Naszą nagrodę stanowi życie wieczne, a więc królestwo Boże: życie z Bogiem i życie w Bogu.

Jezus zresztą jasno ogłosił nam ten cel, kiedy powiedział do Nikodema: “Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne”.

Kiedy jednak popatrzymy na nasze życie, zauważymy, że wcale nie jest tak łatwo mieć wzrok utkwiony w życie wieczne, zwłaszcza w świecie, który ciągle próbuje nas przekonywać, że istnieje cały szereg innych, bardziej doraźnych celów, spraw, na których trzeba się nam koncentrować. Nie ma dnia, w którym nie byłoby spraw oddalających nas od naszego celu – takie jest nasze doświadczenie. Wystarczy dzisiaj wyjść na ulicę, a każde słowo dopomina się naszej uwagi, narzuca się różnorodnością kształtów, kolorów, ruchów, dźwięku. Wystarczy włączyć telewizor, radio, spojrzeć na reklamę: każde słowo krzyczy: „zjedz mnie”, „kup mnie”, „wypij mnie”, wypożycz mnie”, „patrz na mnie”, „śpij ze mną”. Czy tego chcemy, czy nie, nie możemy przejść spokojnie, nie będąc pochłoniętymi przez słowa, przez obrazy, które niemal przemocą wdzierają się do naszych umysłów. I tak powoli, nawet nieświadomie, nasze umysły stają się takim “śmietnikiem świata”.

Czy zatem chcemy, by nasze umysły, serca napełniały się rzeczami, które nas przygnębiają, wprowadzają zamęt, podniecają, pobudzają, albo odpychają? Czy rzeczywiście chcemy, by to inni decydowali za nas, co ma wchodzić do naszych głów, i co ma określać nasze myśli i uczucia? Oczywiście, że tego nie chcemy. Pragniemy, by to Bóg był Panem naszego życia, a nie świat. Ale to z kolei wymaga od nas pewnej dyscypliny, dyscypliny, która polega na kierowaniu naszego wzroku ku nagrodzie, do której zmierzamy, po to, byśmy jasno widzieli cel, i potrafili wszystko podporządkować temu celowi. A tym naszym celem – jak mówi Jezus Chrystus – jest królestwo Boże.

Możemy pytać – tak, jak pytali w dzisiejszej Ewangelii faryzeusze Jezusa – gdzie jest to królestwo Boże i kiedy ono przyjdzie? Wydaje się, że każdy z nas ma jakieś swoje wyobrażenia, czy teorie na ten temat. Ale z drugiej strony, czy te wyobrażenia o życiu wiecznym, królestwie Bożym, nie prowadzą do fałszywej troski i do rozproszenia? Jeśli moim celem jest życie wieczne, królestwo Boże, to owo życie musi być osiągalne teraz, tu gdzie ja jestem, bo życie wieczne jest życiem z Bogiem i życiem w Bogu. A przecież Bóg jest tutaj, gdzie ja jestem: tu i teraz.

Tajemnica królestwa Bożego pośród nas polega na tym, że nie czekamy na nie jako na coś, co się wydarzy kiedyś, w przyszłości, a my mamy w sposób bierny na nie oczekiwać. Nie. I o tym mówi dzisiaj jasno Jezus w Ewangelii. Chodzi po prostu o to, aby Bóg był w centrum naszego życia. Gdy żyć w Bogu będziemy, należeć do Niego będziemy i wtedy nikt nie powie nam: oto tu jest, albo tam, albowiem królestwo Boże będzie pośród nas, w nas. AMEN.

 

Read more »

Rozwój Królestwa Bożego

Z Ewangelii według Świętego Marka
Jezus mówił do tłumów: «Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. Gdy zaś plon dojrzeje, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo». Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki podniebne gnieżdżą się w jego cieniu». W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom. (Mk 4,26-36)

Refleksja nad Ewangelią

Pan Jezus objaśniał uczniom swoje przypowieści. Wymaga rów­nież wyjaśnienia przypowieść o ziarnie wrzuconym w ziemię. Mógł­by ktoś bowiem sądzić, że o rozwój królestwa Bożego nie trzeba się troszczyć. Ono, jako dzieło Boże, i tak się rozwija, niezależnie od tego, czy człowiek czuwa, czy śpi. Prawdą jest, że człowiek nie ma decydującego wpływu na kiełkowanie, rozwój i owocowanie ziarna. Spowodowanie tego procesu i kierowanie nim jest poza zasięgiem ludzkich możliwości. Człowiek w każdej uprawie spełnia funkcje drugorzędne, ale przecież również ważne i konieczne. Taki podział funkcji i zadań nie zwalnia człowieka z pracy i starania, ale uwalnia rolnika od troski najważniejszej. Rolnik musi się troszczyć o przy­gotowanie gleby, o zasianie ziarna, o ochronę uprawy przed szkod­nikami, ale nie musi troszczyć się o to, by w ziarnie obudził się proces życia, który doprowadzi do rozkwitu i owocowania.

Podobnie jest z rozwojem królestwa niebieskiego. Zostaliśmy wezwani do siewu, do pracy w winnicy Pańskiej, do żniwa. Na tym polu mamy zrobić wszystko, co do nas należy. Trzeba to wykonać jak najlepiej, ale na szczęście, nie musimy się martwić o to, czy ziarno przez nas zasiane zakiełkuje, czy wzrośnie i wyda plon. W słowie Bożym jest moc Boga. Ono nigdy nie wraca do Boga nie spełniwszy swego zadania. Kiedy patrzymy na proces rozwoju kró­lestwa Bożego w ciągu wielu wieków i na przestrzeni całej ziemi, widzimy, że jest to prawo, które działa niezawodnie. Czasem siewca nie może doczekać się zielonych pól, czasem wydaje się, że wszyst­ko przepadło, że mrozy tak skuły glebę, iż życiodajna moc ziarna została zniszczona. Dzisiaj mamy tak wiele dowodów na to, że sło­wo Boże jest żywe i skuteczne, że nic nie zdoła go uśmiercić i pozbawić mocy. To, co dzieje się na terenach byłego Związku Radzieckiego, w Albanii, w Chinach jest potwierdzeniem tego prawa. Głębokie zrozumienie tej przypowieści pozwala spokojnie pracować misjonarzom i ewangelistom. Nawet gdy nie widzą natychmiastowych owoców swojej pracy, nie zniechęcają się. Pracują gorliwie nad siewem, bo wiedzą, że to Bóg daje wzrost.

To prawo dotyczy również królestwa Bożego, które jest w nas. W momentach, kiedy żywo odczuwamy powołanie do świętości, do ścisłego zjednoczenia z Bogiem, do apostolstwa, do kontemplacji... ogarnia nas przerażenie. Wiemy przecież jacy jesteśmy słabi i ja­kie są nasze możliwości.

Zrozumienie przypowieści Pana Jezusa o ziarnie zasianym w ziemi i o jego możliwościach pozwala nam zachować spokój. Wystarczy zrobić to, do czego jesteśmy zdolni i co leży w granicach naszych możliwości. Nie trzeba nadzwyczajnych wyczynów. Wy­starczy wierność Bogu, poddanie się Jego kierownictwu i wyko­rzystanie każdej łaski. Codzienna modlitwa, Komunia święta, praca nad sobą, wypełnianie zwykłych obowiązków to praca nad glebą. Ziarno zasiewa Bóg i to On daje jego wzrost.

Read more »

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata (C) - Co znaczy uczestniczyć w Królestwie Chrystusa?

Pojęcie "króla", "królestwa" kojarzy się nam dzisiaj w pierw­szym rzędzie z autorytaryzmem, wyzyskiem, zniewoleniem, totali­taryzmem. Ktoś nad nami staje, podbija nas, ogranicza, działa i myśli za nas, każe nam służyć. Słusznie wydaje się to nam nie­sprawiedliwe i niegodne człowieka. Trzeba przyznać, że królestwa ziemskie miały nieraz w historii takie negatywne oblicze. Było ono poniekąd nieuniknione ze względu na niedoskonałość ustroju monarchicznego. Demokratyczne systemy, o ile są rzeczywiście realizowane, okazują się bardziej chyba odporne na tego typu wypaczenia.

Read more »

Żniwo jest wielkie, ale robotników mało

Z Ewangelii według świętego Łukasza

Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych, siedemdziesięciu dwóch, i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście ze sobą trzosa ani torby, ani sandałów, i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi!” Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”».(Łk 10,1-9)

Refleksja nad Słowem Bożym

„Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”. (Łk 10,2)

Żniwo tegoroczne było u nas wielkie i ciężkie. Warunki atmosferyczne nie

Read more »